Consensus   oktober 1997                              => Overzicht Consensusteksten

Het EEG bij Epilepsie

Samenstellers dr. W. van Emde Boas en prof.dr. A.C. van Huffelen

• Definities en epidemiologische gegevens

• Diagnose epilepsie en classificatie epilepsieën en epileptische syndromen

• De rol van het EEG

• Epileptiforme en andere EEG verschijnselen

• Sensitiviteit, specificiteit en voorspellende waarde

• Correlatie epileptiforme verschijnselen met afzonderlijke epilepsiesyndromen

• Ernst epilepsiesyndroom: prognose en behandeling

• Techniek

• Provocatiemethoden

• Bijzondere technieken voor piekdetectie en analyse van epileptiforme verschijnselen

• EEG & video monitoring

• Welk onderzoek is geïndiceerd bij welke vraagstelling

• Literatuur

Epilepsie is een aandoening gekenmerkt door herhaalde epileptische aanvallen niet uitgelokt door enige direct vast te stellen oorzaak (ILAE, 1993).
Een epileptische aanval wordt verondersteld het gevolg te zijn van abnormale en excessieve ontladingen van neuronen in de schors van de grote hersenen. De klinische verschijnselen bestaan uit plotselinge, voorbijgaande abnormale verschijnselen, die kunnen bestaan uit veranderingen van het bewustzijn; motorische, sensibele, autonome of psychische verschijnselen, waargenomen door de patiënt of een omstander (ILAE, 1993).

De incidentie van epilepsie is 40 tot 70/100.000, de prevalentie 0,5 tot 1%. De cumulatieve incidentie/prevalentie over het leven is 2 tot 5%. Er is een bi-modale verdeling: een eerste piek in de eerste decade (voornamelijk in het eerste jaar) en een tweede piek na het 65ste jaar (Sander and Shorvon, 1996).

In Nederland zijn vooral de (kinder)neuroloog en de kinderarts betrokken bij de diagnostiek en behandeling van patiënten met epilepsie. Voor de algemene KNF-afdeling vormt het indicatiegebied epilepsie de belangrijkste bron voor EEG-aanvragen.

Top