Michel heeft een boek geschreven waarin hij de verhalen van 17 patiënten vertelt die
hem bijzonder hebben geraakt. "Er is altijd een soort fascinatie en verwondering in
het contact met je patiënten. En sommige patiënten laten je niet los, sporen je
bijzonder aan om hun klachten beter te begrijpen. Er zijn verschillende manieren om
je betrokkenheid ruimte te geven. Schrijvend kan ik de gelaagdheid van een
ziekteproces en wat dat met de patiënt én de dokter doet op een voor mij heel fijne
manier bespreken. Er komt ruimte voor de dialoog tussen wetenschap en filosofie.
En dat geeft nieuwe inspiratie voor wat we doen en hoe we dat doen."

Er gaan al stemmen op dat Michel de Nederlandse Oliver Sacks is. "Dat voelt
natuurlijk vleiend," bekent Michel, "maar ik wilde in mijn verhalen veel nadrukkelijker
ingaan op neurologie. Daarbij open ik niet alleen een venster naar de complexiteit
van de hersenaandoening van een patiënt en wat wij er nu over weten, maar ook
een venster in het hoofd van de dokter. Dus ik reflecteer ook regelmatig op mijn
gedachten en gevoelens. Bovendien heb ik in mijn verhalen niets mooier of lelijker
gemaakt dan hoe het daadwerkelijk was."

"Het contact met je patiënt is zo belangrijk! En daar hoort ook een gedegen
anamnese bij. Als neurologen moeten wij de kracht van het heel precieze uitvragen
en het wegen van alle informatie die wij krijgen nooit onderschatten. Wat dat betreft
voel ik me meer een pupil van Umberto Eco. Back to the basics. Laat je
verwonderen door ieder detail, en gun je verbazing en je twijfels de ruimte. Want zo
zul je blijven leren en groeien."